Leasing międzynarodowy

 Warunkiem zastosowania konwencji jest, aby finansujący i korzystający mieli swoje siedziby w różnych państwach, spośród których oba muszą być stronami konwencji (art. 3 ust. 1 Konwencji). Jeśli chodzi o siedzibę dostawcy/zbywcy, Konwencja zakłada zasadniczo, że dostawca/zbywca również musi mieć siedzibę w państwie – stronie Konwencji (art. 3 ust. 1 lit. a Konwencji), jednakże wystarczające dla obowiązywania Konwencji będzie podleganie umowy nabycia rzeczy oraz umowy leasingu prawu państwa – strony Konwencji (art. 3 ust. 1 lit. a Konwencji). Chodzi tu zatem o wskazanie kolizyjnoprawne na podstawie łączników obiektywnych. Strony mogą bowiem poddać łączący ich stosunek prawny prawu krajowemu danego państwa, w granicach kolizyjnoprawnej autonomii woli stron, tj. dokonać wyboru prawa właściwego. Konwencja Ottawska, jakkolwiek wywarła pośredni wpływ na rozwój niektórych wewnętrznych regulacji krajowych, nie zyskała jednak szerszego uznania jako źródło materialnego prawa rządzącego umowami międzynarodowego leasingu finansowego. Wynika to z ograniczonej liczby państw, które przystąpiły do Konwencji. Polska nie przystąpiła do Konwencji Ottawskiej.

 

Bibliografia: Radwan-A.-Umowa-leasingu-w-Kidyba-A.-red.-Umowy-gospodarcze-wg-standardów-UE-2003.

pawel

pawel

Bardzo dziękuję za przeczytanie mojego artykułu 😉
pawel

Latest posts by pawel (see all)

Autor

pawel

Bardzo dziękuję za przeczytanie mojego artykułu ;)

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *